W. B. Yeats – The song of wandering Aengus
Usiadłem w cieniu leszczyny –
Bo z nieba żar palił głowę.
Do gałązki ostruganej
Przymocowałem jagodę.
I gdy gwiazdy – jak ćmy białe –
Na niebie zamigotały,
Zanurzyłem ją w strumieniu,
Pstrąga srebrnego złapałem.
Gdy go kładłem na podłodze,
Żeby rozpalić ognisko,
Coś się nagle poruszyło
I ktoś zawołał mnie z bliska.
Piękne dziewczę zobaczyłem
Z kwieciem jabłoni we włosach;
Szybko jednak w dali znikła
Jak w słońcu poranna rosa.
Choć skroń siwa od wędrówki
Po dolinach i po górach,
Znajdę ją, gdziekolwiek poszła –
Całował będę, przytulał.
I wśród traw wysokich, w cętki,
Zrywał – do wieczności końca –
Srebrne jabłka księżycowe
I złociste jabłka słońca.
I went out to the hazel wood,
Because a fire was in my head,
And cut and peeled a hazel wand,
And hooked a berry to a thread;
And when white moths were on the wing,
And moth-like stars were flickering out,
I dropped the berry in a stream
And caught a little silver trout..
When I had laid it on the floor
I went to blow the fire a-flame,
But something rustled on the floor,
And some one called me by my name:
It had become a glimmering girl
With apple blossom in her hair
Who called me by my name and ran
And faded through the brightening air.
Though I am old with wandering
Through hollow lands and hilly lands,
I will find out where she has gone,
And kiss her lips and take her hands;
And walk among long dappled grass,
And pluck till time and times are done
The silver apples of the moon,
The golden apples of the sun.